U4_Abarai Renji

วันหนึ่งข้าได้ไปทำภารกิจที่เมืองไทย  ครั้งนี้ไม่ได้สวมกายหยาบมาปฏิบัติภารกิจ ไม่มีใครเห็นข้าเลย....

ก็ดี ไม่ยุ่งยาก ไม่ใครมาขวางการทำงาน แต่ก็รู้สึกเบื่อๆ ไม่มีใครพูดด้วย ครั้งนี้มาทำภารกิจคนเดียวซะด้วย...เฮ้อ

แล้วครั้งนี้ถูกส่งมาทำภารกิจที่เกาะกลางทะเลแห่งหนึ่ง ดูจะเป็นเกาะร้างเพราะข้าไม่เห็นใครซะคน

ข้าเดินดูรอบเกาะไปเรื่อยๆ จนข้าไปที่ทิศตะวันตกของเกาะก็มีกระท่อมหลังหนึ่งดูซอมซ่อ หลังเล็กๆ แต่ก็แปลกหลังเล็กๆแต่กลับมาคนอาศัยอยู่สิบกว่าคน และแต่ล่ะคนแต่งตัวใส่สูทแต่งตัวทันสมัยดูหรูหรา บางคนก็ถือปืนมันน่าสงสัย

ข้าก็เลยเข้าไปดู ด้วยความสอดรู้สอดเห็น เดินเข้าไปในกระท่อมก็เห็นชายชราคนหนึ่งนอนบาดเจ็บอยู่บนเตียงโทรมๆ ดูจะเป็นหัวหน้าของชายชุดดำทั้งหลายเพราะห้องของเขานั้นถูกคุมกันอย่างแน่นหนา ถ้าข้าไม่อยู่ในรูปวิญญาณคงไม่ได้เข้าไป

ข้างๆเตียงก็มีผู้หญิงวัยกลางหน้าตาบ้านๆ น่าจะเป็นเจ้าของบ้านกลุ่มคนชุดดำน่าจะเป็นผู้อาศัย ข้าเห็นนางกำลังเก็บผ้าพ้นแผลแดงที่อาบไปด้วยโลหิต

“นี้คุณพี่จะอยู่นี้อีกนานมั๊ย ฉันเบื่อจะแย่อยู่แล้ว เฮ้อ” ข้าได้ยินเสียงแหลมเล็กนั้นมาจากด้านหลัง ข้าหันไปหาเสียงนั้น

ข้ารู้สึกว่าโลกหยุดหมุน นางตรงหน้าข้าสวยมาก... สวยจริงๆ หน้าใบขาวบริสุทธิ์ตัดกับสีดวงตาสีนิจที่เรียวคมแววในตาดูทรงเสน่ห์ คิ้วเรียวโค้งดังพระจันทร์เสี้ยว จมูกทรงชมพู่โค้งสันพอเหมาะกับหน้าตาของนาง ริมฝีปากแดงเจ่อเป็นธรรมชาติ งดงาม....

“อย่าบ่นได้มั๊ย อาจิน ออกไปข้างนอกป่ะ” อาจิน ไม่ใช่คนชาตินี้หรอกรึ มิน่าทำไมลักษณะหน้าตาของนางถึงไม่ดูเหมือนชาวไทย แต่ข้าก็ว่าหญิงไทยก็สวยนะ แต่นางตรงหน้าสวยกว่า…

“ชิ” แต่นิสัยนี้สิ ทำไมดูเชิดๆหยิ่งๆแบบนั้นไม่เหมาะกับน่าตาเลยนะแม่นาง.... แล้วนางก็เดินออกจากห้อง เดินสะบัดหน้าหนีไปเลย โถ่..แม่คุณจะเดินให้คอหมุนเลยรึไง สะบัดซะแรง โมโหอะไรขนาดนั้น

ข้ามองนางเดินไปที่อีกกระท่อมหนึ่งที่อยู่ไม่ห่างจากกระท่อมลังใหญ่ ข้าเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งวิ่งตามนางเป็นลูกน้องนางมั้ง แต่เด็กหนุ่มนั้นน่าจะเป็นคนท้องถิ่นที่นี้หน้าตาบ้านน๊อกบ้านนอก

“ดินรออยู่นี้ ยืนรอฉันอยู่ตรงนี้ห้ามตามมาล่ะ” นางสั่งเด็กนั้นไม่ได้สั่งข้า ข้าจะอยู่ทำไมข้าก็ตามนางไปนะสิ ถ้าภาษาไทยแบบหยาบๆ เขาเลือกว่าสะเออะ อีกคำคือ สอ-เอือ-กอ ตรงมั๊ย บังเอิญหน้าข้าหนาเพราะคำนี้ไม่ระคายผิวหน้าข้า

(-///-) ข้าตรงนางไปนางก็แอบไปดูผู้หญิงอีกคนที่อยู่ในกระท่อมกับชายนุ่มคนหนึ่ง นางดูทั้งสองคนนั้นทำ...ดูไปได้ไงข้ายังไม่กล้าเลย โถ่ นางในฝันของข้า - -* แล้วนางก็ยิ้มน้อยอย่างมีเลศนัยแล้วเดินไปเคาะประตู

ดูนางทำ - -* จะไปแกล้งเขาทำไม

“เปิดประตูให้ฉันหน่อยสิผึ้ง” ข้าเห็นหญิงที่ชื่อผึ้งลุกลี้ลุกลนรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วไล่ให้ชายหนุ่มไปซ่อนตัว

นางไม่รู้จักมารยาทรึไงคนงาม - -* หญิงชื่อผึ้งเปิดประตูให้แล้วเชิญอาจินเข้าไปด้านใน อาจินนางก็หาเรื่องแกล้งผึ้งโดยชวนคุยที เปิดเข้าไปในห้องนอนของผึ้งซึ่งที่ชายหนุ่มหลบอยู่ ผึ้งก็รีบไปห้ามไว้แล้วก็เอาเสื้อให้อาจินตามที่นางขอ

ข้าว่านางไม่ใส่มันหรอ ก็ชุดที่นางใส่ต้องนี้เป็นเสื้อราคาแพงๆหรูๆ แล้วนางจะยอมใสรึชุดโทรมๆบ้านๆ ไม่มีวัน อาจินนางเดินอารมณ์กลับไปที่กระท่อมหลังใหญ่ ที่เด็กหนุ่มชื่อดินเดินตาม ข้ารู้สึกว่าข้าจะยุ่งมากไปแล้วล่ะมั้ง - -

แต่ข้าอยากรู้อ่ะ งั้นดูต่อไป

ตอนที่นางกำลังเดินกลับไปกระท่อมนางก็ไปเจอเด็กหญิงตัวเล็กๆน่ารักเดินสวนมา อาจินเอ่ยทักสวัสดีแล้วนั่งลงเสมอความสูงของเด็กหญิง อาจินยิ้มให้เธอ ภาพนี้ทำให้อาจินดูใจดี เธอคงเป็นคนรักเด็ก

“หนูฟ้า จะไปไหนจ้ะ” เธอถาม เด็กสาวคนนั้นก็ยิ้มให้แล้วเอ่ยตอบว่าจะไปซักผ้าที่คลอง อาจินก็เลยขอไปด้วย แต่ข้าคิดว่าคงไม่ได้ไปช่วยหรอกแค่ให้กำลังใจ เหอะๆ

“พี่ดินไปด้วยหันมั๊ย” เป็นพี่น้องกับรึเนี๊ยะ หน้าไม่เหมือนกันเลย

“อืม”

ข้าตามทั้งสามไปที่คลองข้าเห็น ฟ้ากับดินนั่งซักผ้า อาจินยืนโม้อยู่นั้นแหละ แต่ดูมีความสุขดีนะ

“ฟ้าโตขึ้นอยากเป็นอะไร” นางยืนกอดอกถามฟ้าก็ตอบไปว่าอยากเป็นนักร้อง อาจินยิ้มให้แล้วถามว่าร้องเพลงอะไรเป็นมั้ง ข้ายืนดูภาพนั้นอยู่ห่างๆ ข้าเห็นอาจินเต้นประกอบเพลงดูน่ารักดี ส่วนดินก็หัวเราะให้กับอาจิน ดูเธอจะไม่โกรธอะไรนะ

เป็นภาพที่งดงามเหมือนแม่ลูกกำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข น่าอิจฉาเนอะ....

แล้วขณะที่อาจินกำลังร้องเพลง เธอก็หยุดร้อง ข้าเห็นเธอค้างนิ่งไปเธอไล่ให้สองพี่น้องให้เข้าบ้านไป แล้วอาจินก็เอามือปิดปากดูจะช็อกมาก ข้าอยากรู้เธอเห็นอะไร

สิ่งที่เธอเห็นคือ....

ศพ

ศพของผู้ชายที่เธอเห็นในกระท่อม

ตอนนี้เขาตายแล้ว...

ใครฆ่าเขา

………..

…..

…

.

ติดตามตอนต่อไป